Deze week is een soort rollercoaster. Buiten dat het een drukte was met trainingen, ook op zaterdag. Avondafspraken en sport. Zo kregen we ook onze nieuwe huisgenoot Vigo, die afgelopen zaterdag overgevlogen werd uit Athene.

En het is net alsof we een kind gekregen hebben. Hij is bang. Afgelopen zondag heb ik iedereen weggestuurd uit huis en zaten we binnen met de gordijnen dicht om alle prikkels buiten te houden.

Vooralsnog ben ik ook vooral veel binnen, omdat Vigo mijn man ook nog te spannend vindt. Ik slaap in de woonkamer en heb me eerder deze week een soort hernia getild (ja…ik weet dat je daar geen hernia van kunt krijgen maar de strekking is duidelijk toch), omdat Vigo te bang was om vanuit de tuin weer naar binnen te gaan. Gelukkig is hij er nu achter dat de tuin ook best een beetje leuk is.

Kleine tegenvaller

Ik ben altijd dol geweest op dieren en dan vooral ook op honden en paarden. 

We hadden vroeger een hond. Dat was echt mijn maatje. Ik kon alles bij hem kwijt. Deed veel samen met hem: knuffelen, spelen of gewoon bij hem op de grond liggen. Dat gun ik mijn kinderen ook. Maar tot nu toe valt het ze toch een tikkie tegen. Ik trof gister op de kamer van mijn middelste zoon een briefje aan waarop hij geschreven had “ik heb een stomme hond”. Lijkt me duidelijk… Het is nog niet wat hij ervan verwachtte.

Ondertussen word ik een beetje gek van het vele binnen zitten. Als er alarmbellen op mijn Fitbit zou zitten, zouden deze luidkeels afgaan. In huis verslonst alles, want stofzuigen doen we even niet, maar er zwerven dus wel behoorlijk wat zwarte haren over de vloer. 
Bovendien plaste en poepte hij de eerste dagen in huis. En tot overmaat liet onze zoon gister het bad overstromen waardoor het water door het plafond naar beneden kwam.

 

Loslaten en accepteren

Het is dus een hectisch weekje waarin er ook nog gewoon gewerkt moet worden, Gekookt. Diverse afspraken buiten de deur staan. En het is dus ook een kwestie van loslaten dat het allemaal niet helemaal gaat zoals ik dat het liefste zou zien.

En dat lukt verbazingwekkend goed. Het heeft alles te maken met verwachtingen vooraf. En accepteren dat bepaalde dingen even niet kunnen. Ook die staan weer met elkaar in verband.

Zo wist ik vantevoren dat Vigo bang zou zijn, dat hij waarschijnlijk vanalles in huis zou doen. Dat de kinderen nog te druk zouden zijn. En dat met een hond er ook meer rommel komt. Of dat er in het begin niet meteen hele rondes buiten gelopen worden.
Door mijn eigen verwachtingen te managen, maak ik het mezelf een stuk gemakkelijker.

Mede door te accepteren dat bepaalde dingen dus even niet kunnen. Dat is namelijk ok. Dat komt wel weer. 

de moderne ambitieuze vrouw

Veel vrouwen stellen hoge eisen aan zichzelf.  Je hebt je werk en wil je blijven ontwikkelen, je hebt een gezin waarvoor je de zorg en verantwoordelijkheid hebt. Een sociaal netwerk dat je niet wilt verwaarlozen. Bewegen hoort er ook nog bij en ontspanning… Oh ja… Nu vallen deze laatste twee al snel van het prioriteiten lijstje.

Het nastreven van een bepaald ideaalbeeld. Het op alle vlakken goed willen doen, werkt gewoon niet. De lat ligt onrealistisch hoog. En je leven draait veel om moeten. En vaak het moeten dat door jezelf is opgelegd.

Voor je er wat aan kan veranderen, moet je eerst weten waar voor jou de winst te behalen valt.

Bedenk jezelf eens: welke dingen moet jij allemaal van jezelf, waarbij de druk van dat moeten niet opweegt tegen het resultaat?

Voel je vrij om het in de reacties hieronder delen.

Ontvang GRATIS in je mailbox:

 

7 simpele tips voor

Gezond afvallen met een drukke baan

 

Ontvang wekelijks tips, recepten en inspiratie op gebied van gezond afvallen, emotie eten, vetverbranding enzovoort.

Als cadeau krijg je mijn 7 simpele tips waardoor je wel afvalt.